Door heftige regenval eerder in het jaar bleek de Oranjerivier nog steeds te hoog, dus hier oversteken ging niet lukken. Maar dat niet alleen, een week eerder bleek er extreme regenval te zijn geweest in zuid-Namibië. In normaal één van de droogste gebieden ter wereld kwam de regen met bakken uit de hemel en stonden rivieren die in 5 jaar geen water hadden gezien blank”.
Reizen naar Afrika is altijd avontuurlijk en vereist een zekere mate van aanpassingsvermogen en flexibiliteit, en gelukkig had deze groep dat! Je moet toch even een ‘switch’ maken als je denkt een reis te maken naar dorre gebieden en droge woestijnen, maar alleen verhalen hoort over water en regen.
“Maar goed, we gingen toch echt op reis en de eerste stop was West Coast National Park. Een mooi natuurgebied met veel vogels en uitzichtpunten over begroeide duinen (met hier en daar een grazende eland) die overgaan in witte stranden met de ruige golven van de Atlantische Oceaan op de achtergrond.
Hierna reden we via Springbok (waar het de hele dag regende – normaal valt hier zo’n 4-5mm per jaar!!) naar het Richtersveld. Eenmaal daar aangekomen waanden we ons in een soort Mad Max filmset, met onverharde wegen, dorre rotsachtige heuvels en overal stof. We passeerden onderweg naar het park zelfs een soort beach buggy met daarin een klein mannetje met stofbril en zonder voortanden (zie foto). Hier was klaarblijkelijk niet veel regen gevallen! De enige bewoners waren verder dan ook een paar geiten en de bijzondere Kokerbomen en Halfmens planten. Het voelde echt als een andere planeet.
We reden uren door het enorme gebied en kwamen helemaal niemand anders tegen. De wegen zijn wel uitdagend, met (hele) steile 4×4 bergpassen en heel veel hobbels! Wat dit gebied ook leuk maakt, is dat je overal mag uitstappen om de heuvels te beklimmen waardoor je nog meer het gevoel krijgt alsof je de enige bent op deze andere planeet.
Tijd om de grens over te gaan! Helaas niet met de pont over de Oranjerivier, maar “gewoon” over de brug bij Alexander Bay. Via landweggetjes die over het grondgebied van lokale boeren liepen, kwamen we aan bij Fish River Lodge. Een mooie lodge op de westelijke rand van de machtige Fish River Canyon. En raad eens? Ook hier vloeide de Fish River rijkelijk. Vanaf de lodge hadden we prachtig uitzicht over de canyon en daardoor de volgende ochtend een bijzondere zonsopkomst vanuit ons bed!
Na deze luxe was het tijd om te gaan kamperen bij Sesriem in de Namib-woestijn. Maar onderweg zagen we al dat het veel groener was dan normaal. Het gewoonlijk zeer dorre en woestijnachtige gebied was bedekt met een laagje groen gras! Bizar om te zien. De volgende ochtend gingen we op pad naar de wereldberoemde rode duinen (die gelukkig nog wel rood waren – het woestijnzand verandert niet van kleur). Maar eenmaal in de Sossusvlei aangekomen bleek er toch echt iets bijzonders aan de hand. Waar normaal een droge “vlei” ligt, stond nu een flinke laag water. Een uniek gezicht, water in de woestijn!
Door naar het volgende woestijngebied, namelijk het Kgalagadi Transfrontier Park (onderdeel van de Kalahariwoestijn) op het drielandenpunt Namibië, Zuid-afrika, Botswana. Ook dit is weer behoorlijk afgelegen en een van de best bewaarde geheimen van zuidelijk Afrika. Het is zeer populair onder Zuid-Afrikanen zelf en aangezien er weinig accommodaties zijn moet je meestal een jaar van tevoren boeken. We konden niet wachten om foto’s te maken van de zeldzame Kalahari leeuwen met zwarte manen en gemsbokken op de rode duinen van de Kgalagadi. Maar deze keer liep het anders. Geen rode de duinen, maar hoog groen gras wat goud kleurde bij de ondergaande zon – ook prachtig hoor! En gelukkig wel leeuwen met zwarte manen, gemsbokken, stokstaartjes, gnoes, struisvogels (met 15 kuikens!), duikers, giraffen, veel roofvogels en zelfs luipaarden en jagende cheeta’s.”
Dus water in de woestijn? Kan gebeuren! En levert alsnog prachtige foto’s en een onvergetelijke reis op😊.
