Namibië Hoogtepunten Basisniveau

Windhoek, de hoofdstad van Namibië, staat bekend om zijn Duits koloniale invloeden die terug te vinden zijn in het straatbeeld van Windhoek. Het is er nog altijd ordelijker, schoner en netter dan veel Afrikaanse hoofdsteden. Alhoewel Windhoek geen wereldstad is, zijn er toch nog een aantal interessante historische gebouwen zoals het Christus Kirche, Alte Feste en de Clock Tower. Een bezoek aan het Alte Feste en State Museum of het Bushmen Art Museum zijn ook interessant. Windhoek is de enige plaats in Namibië waar (bijna) alles te krijgen is: goede medische voorzieningen, banken, ambassades, winkels, auto-onderdelen, etc. De Maerua Mall is één van de betere winkelcentra.

Etosha National Park en "de Sossusvlei" vormen tezamen de twee belangrijkste toeristische attracties van Namibië. De Sossusvlei is een opgedroogd meertje (dat alleen bij buitengewone regenval onder water komt te staan) te midden van de beroemde en veel gefotografeerde dieprode, steile zandduinen van de oeroude Namib woestijn. De vlei ligt in het Namib Naukluft National Park, een enorm uitgestrekt gebied vol met dergelijke duinen en de reden dat Sossusvlei zo bekend is geworden is eigenlijk alleen maar omdat deze vlei zo toegankelijk is. Naar Namibische begrippen dan, want de vlei ligt 60km binnen het park, met de laatste 5km alleen toegankelijk voor wandelaars of 4x4 voertuigen. Dit laatste stuk mag u niet meer zelf rijden maar u moet gebruik maken van transfers van lokale operators. Onderweg zijn er enkele bekende stopplaatsen waaronder de Sesriem Canyon en Dune 45. Toegang tot het gehele gebied is via het Parkenraad kantoor bij Sesriem, zo genoemd omdat de trekkende Afrikaner boeren die in dit gebied aankwamen zes aan elkaar geknoopte leidsels/riemen (van de ossenwagen) nodig hadden om emmers met water uit de put te kunnen halen. Het spectaculaire duinenlandschap is zeer fotogeniek en in verband met de mooie bochtige schaduwen op de rode duinen is de beste tijd om te fotograferen vroeg in de morgen en tegen zonsondergang. Dead Vlei is iets makkelijker toegankelijk dan de Sossusvlei daarom is deze tegenwoordig populairder. Wilt u echt de rust en stilte ervaren, zorg dan dat u bij zonsopgang al bij de slagboom wacht.

Swakopmund is een provinciaals aandoend stadje met stevige Duitse invloeden. Hier komen tijdens de zomervakantie de "Windhoekers" logeren om zo de snikhete hoofdstad te ontlopen. De oceaan is vooral geschikt voor zeevissers want het water (onder invloed van de Zuidpool) is te koud om in te zwemmen. Indien u meer dan één nacht verblijft kunt u overwegen om een activiteit te doen, bijvoorbeeld een woestijntour (zeer aanbevolen als u meer wilt begrijpen van de complexe ecosystemen in de ogenschijnlijk lege natuur) of een tocht op zee. Let op: sommige activiteiten zoals quad biking en sand boarding zijn niet zonder gevaar. Het hele gebied is uniek in de wereld door de tegenstelling van de droge, lege en tot vlak langs het water nog zeer hete woestijn in prachtige rode en gele tinten, naast de ijskoude azuurblauwe oceaan. Het is vaak mistig in dit gebied, de enige overlevingskans voor bijvoorbeeld de Welwitschia Mirabilis, Namibië’s bijzondere woestijnplant die ten oosten van Swakop te bezichtigen is. Swakopmund is voor veel reizigers ook een plek om even te hergroeperen. Er zijn tankstations, garages, supermarkten, antiekwinkels en flink wat restaurants.

Ca. 114km ten noorden van Swakopmund is een makkelijk toegankelijke kolonie van duizenden Zuid-Afrikaanse pelsrobben, de Arctocephalus pusillus pusillus. Deze fraaie naam mag niet verhullen dat de kolonie omgeven is door een verschrikkelijke stank van vis en poep, maar indrukwekkend is het wel, en na een half uurtje went het enigszins. De kolonie telt afhankelijk van de tijd van het jaar naar schatting vele tienduizenden dieren die op het strand en vooral ook in de indrukwekkende golven uitstekend te zien zijn. U kunt de dieren tot heel dichtbij naderen via een wandelpad met hekken dat de logge dieren tegen houdt. Er is van alles te zien: verdwaalde baby’s, zogende moeders, vechtende vaders die hun harems beschermen. Let op eventuele jakhalzen en heel soms hyena’s die de kolonie afstruinen op zoek naar dode baby’s en vis. U kunt hier tevens een kopie van het kruis bezichtigen dat in 1485 werd opgericht door de Portugese Diego Cão, de eerste Europeaan die zo ver naar het zuiden aan Afrikaanse wal ging.

In dit gebied is veel te zien, bijvoorbeeld: De Twyfelfontein rotsgravures. Dit rotsachtige gebied herbergt een van de grootste concentraties San (Bosjesman) rotstekeningen/gravures van Afrika. U kunt hier voorbeelden zien van dieren, dierensporen, mensen en geometrische motieven die in de rotsen zijn getekend (eigenlijk gekrast). Op de panelen staan zelfs pinguïns en zeehonden afgebeeld die ooit door de San werden opgetekend na verre jaagtochten. De Organ Pipes, een voorbeeld van de wonderlijke en explosieve geologische geschiedenis van Namibië. Rotskolommen van wel 5m hoog doloriet, ca 120 miljoen jaar oud. En de Burnt Mountain –een fraaie oranje bruine berg, beste bezoektijd tegen het einde van de dag als het licht wat minder fel is. Het Damara Living Museum laat iets zien van de oorspronkelijke levensstijl van de Damara, vooral leuk voor kinderen. Het Versteende Woud (Petrified Forest). In dit gebied kunt u versteende boomstammen zien die ca. 250 miljoen jaar geleden hier zijn aangespoeld, waarschijnlijk tijdens grote overstromingen vanuit Angola (deze houtsoorten komen niet voor in dit deel van Afrika) Tevens kunt u hier zien de Welwitschia Mirabilis, Namibië’s bekendste plant. De plant heeft slechts twee bladeren, die enkele meters lang kunnen worden en omgekruld in het zand liggen. De Welwitschia kan wel 1000 jaar oud worden.

Damaraland is een regio in het noord-westen van Namibië met prachtige landschappen, tevens het thuis van het Damaravolk dat onder meer bekend staat om hun taal met veel kliks. In het noordelijk deel van Damaraland (ter plaatse bekend als het Kaokoveld) leven nog dieren in het wild o.a. antilope soorten, struisvogels, zebra’s en ook een kleine aantal woestijnolifanten. Dit zijn nakomelingen van de grote Etosha kuddes die zich binnen enkele generaties hebben aangepast aan de droge woestijnomgeving. Ze zijn kleiner, met relatief langere poten en grotere oren. Soms zie je in dit gebied ook al de Himba, met hun kenmerkende hoofdtooien en met oker ingesmeerde roodbruine huid. Echter, alleen in het uiterste noorden leven zij nog grotendeels traditioneel.

Opuwo wordt meestal bereikt na een lange stoffige reis en wanneer u eindelijk het dorp inrijdt, lijkt het of de tijd heeft stilgestaan. Hier lopen nog echt leden Afrika’s laatste traditionele volkeren door de straten. De veel gefotografeerde Ovahimba of Himba met hun met rode oker geverfde lichamen en haar, gehuld in vellen en sieraden, de vrouwen vaak nog helemaal authentiek, de mannen vaak in een onnavolgbare combinatie van westerse en traditionele kleding. Zij lopen hier zij aan zij met de aan hen verwante Herero, die (een totale tegenstelling) op de 19eeuwse Victoriaanse mode gebaseerde lange kleurige rokken en onderrokken dragen, gecombineerd met lijfjes en fraaie Creools aandoende hoofdtooien. Epupa Falls is één van Namibië’s meest afgelegen bestemmingen. Epupa Falls, een waterval in de Kunene rivier, heeft een unieke aantrekkingskracht op avontuurlijke Afrika reizigers. Landschappelijk is het een bijzonder gebied. Na kilometers ruig, droog en rotsachtig landschap en hier en daar flink wat navigatie, komt het bijna als een schok om ineens rietbossen, makalani palmen, prachtige wilde vijgenbomen en baobabs te zien. Het gebied is rijk aan vogels, en verder zijn er krokodillen (!), otters, en diverse antilope soorten. Rondom Epupa leven de Himba nog behoorlijk traditioneel, meer dan in Opuwo.

Opuwo wordt meestal bereikt na een lange stoffige reis en wanneer u eindelijk het dorp inrijdt, lijkt het of de tijd heeft stilgestaan. Hier lopen nog echt leden Afrika’s laatste traditionele volkeren door de straten. De veel gefotografeerde Ovahimba of Himba met hun met rode oker geverfde lichamen en haar, gehuld in vellen en sieraden, de vrouwen vaak nog helemaal authentiek, de mannen vaak in een onnavolgbare combinatie van westerse en traditionele kleding. Zij lopen hier zij aan zij met de aan hen verwante Herero, die (een totale tegenstelling) op de 19eeuwse Victoriaanse mode gebaseerde lange kleurige rokken en onderrokken dragen, gecombineerd met lijfjes en fraaie Creools aandoende hoofdtooien. Epupa Falls is één van Namibië’s meest afgelegen bestemmingen. Epupa Falls, een waterval in de Kunene rivier, heeft een unieke aantrekkingskracht op avontuurlijke Afrika reizigers. Landschappelijk is het een bijzonder gebied. Na kilometers ruig, droog en rotsachtig landschap en hier en daar flink wat navigatie, komt het bijna als een schok om ineens rietbossen, makalani palmen, prachtige wilde vijgenbomen en baobabs te zien. Het gebied is rijk aan vogels, en verder zijn er krokodillen (!), otters, en diverse antilope soorten. Rondom Epupa leven de Himba nog behoorlijk traditioneel, meer dan in Opuwo.

Etosha National Park is één van Afrika’s beste en bekendste wildparken. Het beslaat een oppervlakte van ca. 23.000 km2 (dus meer dan 75km bij 300km) en ontleent zijn naam aan de Etosha Pan zelf, een enorme plat droog meer met een witte zoute korst waarboven de fel schijnende zon enorme luchtspiegelingen maakt. Na zomerse regenbuien vult de pan zich soms gedeeltelijk met water. Wat Etosha zo bijzonder maakt, zijn de vele bronnen en drinkplaatsen langs de rand van de Pan, vooral aan de zuidkant, en het savannelandschap dat vele grazende kuddes aantrekt. Met de grazende dieren volgen altijd de jagende dieren. In Etosha is het zeer makkelijk rijden vanwege de openheid van het landschap en de grote groepen grazende kuddedieren, die vaak met vele soorten tegelijk, de drinkplaatsen bezoeken. Het is niet ongewoon om bij één drinkplaats springbokken, kudu’s, zebra’s, giraffes, en olifanten tegelijk te zien drinken. Er zijn ook veel struisvogels, jakhalzen en meer dan 340 vogelsoorten. Grote katten zijn er ook (vooral leeuwen en cheeta’s) maar in dit enorme gebied is de "katdichtheid" vrij laag (bijvoorbeeld vergeleken met Krugerpark in Zuid-Afrika) en vele bezoekers aan Etosha zien geen katten. Niettemin blijft het een uniek en zeer fotogeniek park.

Dit is een relatief klein maar bijzonder nationaal park dat grotendeels op een plat plateau ligt. Hier komt zeldzaam wild voor zoals de sabel antilope. Het plateau rijst indrukwekkend op uit de vlakte rondom maar de algemene wildstand is veel lager dan bijvoorbeeld in Etosha. U kunt niet zelf rijden op het plateau. Er is een Rest Camp van de overheid aan de voet van het plateau en er zijn enkele guest farms/ lodges in de omgeving die ritten binnen de parkgrenzen mogen doen. Het is ook een goed gebied voor wandelaars.